درحکایت آتلیه بردن گل پسری

دیروز غروب آراد خان ما ساعت 5 وقت آتلیه داشت و چون بعد از ظهر هوا دوباره یه کمی بادی بود از ترس طوفان تصمیم بر آن شد تا نبریمش و وقت آتلیه رو تغییر بدیم به یه روز دیگه اما از اونجایی که همسر مهربان دیروز رو به سختی مرخصی گرفته بودند و از باد آنچنانی هم خبری نبود ساعت چهار بود که از خونه را فتادیم و قبل از ساعت پنج برخلاف ترافیک سنگین همت به مقصد رسیدیم. خدا رو شکر قبل از ما هم کسی نبود و به محض ورود مشغول شدیم به آماده کردن گل پسری برای عکس گرفتن.

اما چه بگویم از آقا آراد با اینکه پسرم خیلی آقا بود و اصلا ما و خانوم عکاس مهربون رو اذیت نکرد ولی هر تلاشی که کردیم تا آراد خان لبخندی بر لبانش جاری شود نشد که نشد. بچه ام از شدت تعجب و کنجکاوی نمیدونست به کدوم سمت نگاه کنه. هر طرف رو که نگاه میکرد یه چیز جدید و نو میدید و هر چقدر من و همسر مهربان صداش میکردیم نمیشد که نمیشد. در هر صورت عکس ها رو بدون لبخند آقا پسری گرفتیم و ساعت تقریبا شش بود که کار ما تو آتلیه تموم شد و راهی خونه شدیم .

وای وای وای امان از دست این ترافیک تهران که به هرطرف که میرفتیم ترافیک و ترافیک و ترافیک و ....... خوشبختانه آراد چون تو آتلیه حسابی خسته شده بود همین که تو ماشین نشستیم بعد از یه کمی شیر خوردن خوابید و بچه ام زیادی اذیت نشد ولی همسر مهربان حسابی کلافه شده بود.  ساعت 8:30 بود که رسیدیم و خونه مامانی و آراد دقیقا جلوی در خونه مامانی بیدار شد. 

پسر گلم دوستت دارم تا بی انتها و امیدوارم همیشه شاداب و سرزنده و سلامت باشی